platon musi mieć rację

ja pachnę żelazem, smakuję solą. czytuję wojaczka i czasem wyśmiewam, bo takie błoto ma w głowie, że aż… aż jak ja. mam w pokoju bałagan, nierozpakowaną walizkę na środku, kubek po herbacie na biurku, sterty ulotek, bilety na ścianie (muzyka na ścianie, a było jej aż tyle). ale trzymam się dzielnie. maskuję zapach krwi truskawkami / piżmem, maskuję smak czekoladą (stosować doustnie). maskuję błoto złotem, pomysłami, komentarzami, działaniem. maskuję bałagan pięknymi dłońmi. skurcze mięśni – szpilkami i tą właśnie sukienką, w której tak och, do której potrzeba tylko pewności i głowy wysoko i prostych pleców. a jednak mam ręce na wierzchu i kości na wierzchu. upajam się dźwiękiem.

pachnę truskawkami, smakuję czekoladą. nadwyrężyłam kostkę w spektakularnym upadku, ale tańczyć trzeba nadal, gdy się chce. jeszcze tego by brakowało, żeby odebrać sobie taką przyjemność: wirować zgodnie z kierunkiem wskazówek obu zegarów.

do morza było sto kilometrów, dzień wcześniej gotowa byłam biec do latarni morskiej, w górę mapy. to the lighthouse, my friend. nie było tak blisko nieba jeszcze.